تاریخ امروز :ژوئن 7, 2020

تگ ریپل یا همان برچسب های مبدا و مقصد از ویژگی های لجر ریپل می باشد که می تواند اهداف خاصی را برای پرداخت ها از آدرسهای چند منظوره و به آدرس های چند منظوره ثبت کند. در اصل آنها مشخص می کنند که هر تراکنش از کجا، به کدام مقصد و به چه دلیل انجام شده است.

تگ های مبدا و مقصد کارایی مستقیم بر روی لجر ندارند؛ آنها صرفا اطلاعاتی در مورد چگونگی پردازش وجه سیستم های خارج از کشور ارائه می دهند. در معاملات، هر دو تگ مبدا و مقصد به صورت یک عدد صحیح 32 بیتی بدون امضا نوشته می شوند.

تگ های مقصد نشان دهنده ی ذینفع یا مقصد یک تراکنش هستند. به عنوان مثال، پرداخت به آدرس یک صرافی یا یک درگاه پرداخت می تواند از تگ مقصد استفاده کند تا نشان دهد کدام مشتری برای میزان پرداخت در سیستم های آن کسب و کار اعتبار دارد. پرداخت به یک سرمایه گذار می تواند نشان دهد که او چه کالا یا سبد کالایی را خریداری می کند.

برچسب های منبع نشان دهنده ی مبدا یا منبع پرداخت هستند. در اکثر موارد، یک تگ منبع باعث می شود که گیرنده ی پرداخت بداند در صورت نیاز به بازگرداندن مبلغ، آن را به کجا بفرستد. هنگام بازپرداخت وجه دریافتی، باید از تگ مبدا موجود در مبلغ واریزی به عنوان تگ مقصد مبلغ برگشتی استفاده کنید.

فرآیند دادن توانایی به مشتریان برای ارسال و دریافت تراکنش ها از لجر ریپل با استفاده از یک رابط، ارائه حساب های میزبانی نام دارد.

چرا تگ ریپل باید وجود داشته باشد؟

در سایر لجر های توزیع شده، استفاده از آدرس های سپرده های مختلف برای هر مشتری امری متداول است. در لجر ریپل، یک آدرس باید یک حساب ثابت و معتبر باشد تا بتواند پرداخت ها را دریافت نماید. استفاده از این رویکرد در لجر ریپل امری بیهوده است که منابع کلیه سرورهای شبکه را مصرف می کند و بسیار پر هزینه است؛ زیرا مقدار ذخیره باید برای هر آدرس به طور نامحدود تعیین شود.

برچسب های مبدا و مقصد راهی سبک تر برای نقشه ضبط و ثبت سپرده ها و پرداخت به مشتریان خاص ارائه می دهد.

موارد استفاده از تگ ریپل چیست؟

یک کسب و کار ممکن است به دلایل مختلفی بخواهد از تگ مبدا و مقصد استفاده کند:

سرمایه گذاری
  • ثبت مستقیم حساب های مشتریان
  • تطبیق پرداخت های برگشتی با پرداخت های خروجی ای که عامل آنها بوده است.
  • ثبت پرداخت ها به منظور آگاهی از پرداخت های منقضی شده
  • ارائه تگ های یکبار مصرف که مشتریان می توانند برای سپرده های خاص تولید کنند.

برای جلوگیری از همپوشانی در حین محافظت از حریم خصوصی و یک شکل نبودن تگ ها، یک کسب و کار می تواند طیف وسیعی از برچسب های موجود را برای هر هدف تقسیم کند و سپس آنها را به ترتیبی که قابل پیش بینی نباشد، بچیند. به عنوان مثال، از یک هش رمزگذاری شده مانند SH-256 استفاده کنید، سپس از عملیات ماژول برای ترسیم خروجی به  اندازه ی همان بخش مربوطه استفاده کنید. برای محکم کاری قبل از استفاده از یک تگ جدید، تلاقی با برچسب های قدیمی را بررسی کنید.

اختصاص برچسب ها به ترتیب عددی باعث می شود مشتری حریم خصوصی کمتری داشته باشد. از آنجا که کلیه معاملات لجر ریپل عمومی است، اختصاص دادن برچسب ها به این طریق می تواند تخمین بزند که برچسب ها با آدرس های کاربران مختلف مطابقت دارد یا اطلاعات مربوط به حساب کاربری کاربران را بر اساس برچسب های استفاده شده استخراج کند.

 لازم بودن برچسب

برای یک لجر XRP که ممکن است مبلغ دریافتی را برای چندین حساب مشتری در نظر بگیرد، دریافت مبلغ بدون داشتن تگ ریپل می تواند مشکل ساز باشد؛ به طور آنی مشخص نیست که کدام مشتری اعتبار دارد، کدام مشتری می تواند مداخله ی دستی داشته باشد و با فرستنده بحث و گفتگو کند تا بفهمد گیرنده چه کسی بوده است.

برای کاهش مواردی از این دست می توانید تنظیمات RequireDest را فعال نمایید. بدین ترتیب اگر یک کاربر فراموش کند که در پرداخت خود تگ مقصد قرار دهد، لجر ریپل به جای آنکه به شما پولی دهد که نمی دانید از کجا آمده، مبلغ پرداختی را ریجکت می کند. کاربر نیز می تواند مجددا با قراردادن تگ های مناسب، آنها را ارسال نماید.

 

نوشته شده توسط: مژده سلیمی

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *